الیزابت (لیز) مورای در سال 1980 در محله فقیرنشین برانکس نیویورک به دنیا آمد؛ از مادری مبتلا به ایدز که خیلی زود مرد و پدری فقیر که در 15سالگی لیز، او را رها کرد. لیز و خواهر کوچک ترش زندگی در خیابان را تجربه کردند.، بدون هیچ سرپناه و قیّمی، اما لیز تسلیم شرایط نشد. او که تا قبل از 15 سالگی به مدرسه نرفته بود، تصمیم به درس خواندن گرفت و در کنار هم کلاسی هایی که سال ها از او کوچک تر بودند شروع به آموختن کرد. هم زمان برای امرار معاش خودش و خواهرش کار می کرد و در تمامی مدت تحصیل و کار همچنین از داشتن سرپناه محروم بود و در گوشه و کنار خیابان و یا پناهگاه هایی که فقرا و درماندگان شب ها را تا صبح در آنجا به سر می بردند، درس می خواند. استعداد و پشتکار لیز سرانجام نتیجه داد و او توانست بورسیه دانشگاه هاروارد شود؛ دانشگاهی که بسیاری از نوجوانان و جوانان مرفه دنیا هم در حسرت آن هستند. او به سرعت مراحل تحصیل دانشگاهی اش را پشت سر گذاشت و اکنون با درجه ی دکترای روان شناسی، به عنوان یکی از محققین برجسته دانشگاه کلمبیا شناخته می شود. در سال 2003 از زندگی او یک فیلم مستند تهیه شد و تجربه عبور از یک دوران سخت و دشوار و به ظاهر بی سرانجام و سیاه و رسیدن به موفقیت یک دختر جوان را به دنیا نشان داد.
.
عکسی که از نیک می بینید کاملن واقعی ست. او که استرالیایی است و اکنون 26 سال دارد، از همان هنگام تولد با یک عارضه نادر دست به گریبان بوده؛ بیماری «تتراآمه لیا» که او را از داشتن دست و پا محروم کرده، اما با این حال او یک شناگر ماهر و یک گلف باز حرفه ای است. نیک در سن 21 سالگی در دو رشته حسابداری و برنامه ریزی اقتصادی مدرک فوق لیسانس گرفته و هم اکنون مدیر یک سازمان غیرانتفاعی به نام «زندگی بدون جوارح» است که به بیماران نظیر خودش برای ادامه زندگی کمک می کند. نیک کودکی سخت و غیرقابل تصوری را پشت سر گذاشته؛ دورانی پر از اضطراب و ناامیدی، تا آنجا که در هشت سالگی اقدام به خودکشی هم کرد، اما بعد از آن که متوجه شد وضعیت خاص او می تواند نشانه ای باشد برای سایر انسان ها، تلاشش را برای «زندگی کردن» آغاز کرد. او در سرتاسر جهان سخنرانی هایی برای جوانان در مورد امید به زندگی داشته و کتابش با عنوان «بدون دست، بدون پا، بدون ترس» در سال 2009 منتشر خواهد شد.
منبع: شماره 359 هفته نامه چلچراغ – سال هشتم / 26
